portaria

OSDonate

Παρακαλούμε στηρίξτε την προσπάθειά μας

Ποσό - Amount:

received 416187822468156

Έτσι… ξαφνικά…

Πριν ένα χρόνο το τηλέφωνο χτύπησε κι άκουσα από την άλλη άκρη κάτι που ομολογουμένως δε περίμενα να ακούσω: «Πέθανε ο Νίκος Σαμαράς»;

Έμεινα αποσβολωμένη, στην αρχή σκέφτηκα «δεν άκουσα καλά», και μετά επανέλαβα «Πέθανε ο Νίκος Σαμαράς;» ...

Πόσο απίστευτο φάνηκε εκείνη τη στιγμή, το ίδιο απίστευτο όσο είχε ακουστεί πριν αρκετά χρόνια ο θάνατος της Πριγκίπισσας Νταϊάνας.

Ένας τόσο νέος και τόσο ζωντανός άνθρωπος είχε φύγει, απότομα, άδικα κι άφησε στην ορφάνια ολόκληρο το Ελληνικό βόλεϊ.

Ο Νίκος Σαμαράς δεν ήταν ένας απλός αθλητής, ήταν ένας άνθρωπος που είχε γίνει η αιτία για να ξεκινήσουν το βόλεϊ εκατοντάδες παιδιά, ένας άνθρωπος που έγινε παράδειγμα προς μίμηση για τον τρόπο που ζούσε. Αυτό δεν είναι κάτι που το καταφέρνουν πολλοί σε αυτή τη νεαρή ηλικία, κι όμως εκείνος είχε καταφέρει να λάμπει στις καρδιές όλων όσων τον είχαν γνωρίσει.

Στα 42 του αποχώρησε απότομα από το φως των προβολέων της ζωής, σκορπίζοντας θλίψη σε όλο τον κόσμο του βόλεϊ κι όχι μόνο. Έπρεπε να είχες γερό στομάχι για να καταφέρεις να μείνεις ατάραχος στην είδηση του θανάτου του. Γερό στομάχι για να αντικρίσεις τις εικόνες που γέμισαν το διαδίκτυο τη μέρα της κηδείας του χωρίς να δακρύσεις, για μη νοιώσεις ένα πλάκωμα στην καρδιά όταν η γη αγκάλιαζε για πάντα εκείνον που είχε μάθει να πετάει στον ουρανό.

Πέρασε ένας χρόνος από τότε, έγιναν τιμητικές εκδηλώσεις στο όνομά του, δόθηκαν βραβεία, έγιναν αγώνες... για να μην ξεχαστεί... λες και ξεχνιούνται ποτέ οι σπουδαίοι άνθρωποι, ή έχουν ανάγκη από βραβεία, το βραβείο της αγάπης του κόσμου και κυρίως της οικογένειας και των φίλων τους είναι η μεγαλύτερη επιβράβευση, το μεγαλύτερο δώρο και το μοναδικό πράγμα που το παίρνουμε μαζί μας στην άλλη ζωή...

Έχε γεια Νίκο και ρίξε μια ζεμπεκιά εκεί πάνω από όπου μας βλέπεις μαζί με όλους όσους έφυγαν αυτή τη «μαύρη» χρονιά για το Ελληνικό βόλεϊ που έφυγε και χαμογέλα. Ακούς;

Mαίρη Σαμιώτου