Large

Επτά χρόνια χωρίς τον «αετό» Νίκο Σαμαρά

4 Ιανουαρίου 2013. Το τηλέφωνο χτυπάει, "Πέθανε ο Νίκος Σαμαράς" ακούγεται από την άλλη άκρη της γραμμής.

Ο "αετός" έφυγε, αγέρωχος όπως έζησε, ξαφνικά, απρόσμενα, βυθίζοντας στο πένθος την οικογένειά του και το ελληνικό βόλεϊ. Ένας θάνατος που στοίχισε, ένας θάνατος που πόνεσε ακόμα κι άτομα που δεν ήταν φίλοι του ή συγγενείς του άτομα ακόμα που δεν τα είχε γνωρίσει ποτέ. Η είδηση έπεσε σαν κεραυνός στην κυριολεξία και 7 χρόνια αργότερα ακόμα δε μπορούμε να το πιστέψουμε. Το μαρτυρούν όμως τα θλιμμένα μάτια της γυναίκας και του παιδιού που άφησε πίσω, το παιδί που είναι πλέον έφηβος και μεγάλωσε τα δύσκολα χρόνια χωρίς τον πατέρα του. 

Το ελληνικό βόλεϊ δεν ξεχνά και καλά κάνει. Το χαμόγελό του, το αγέρωχο παράστημά του, τα γεμάτα σιγουριά λόγια του. Τα γήπεδα άδεια χωρίς εκείνον, ιδίως αυτό του Μίλωνα στο οποίο έπαιζε τα τελευταία χρόνια, άδειες και οι αγκαλιές των φίλων του που τον αποχαιρέτησαν στην γη της Λήμνου πριν 7 χρόνια. Τα λουλούδια ξεράθηκαν στο μνήμα, τα δάκρυα στέγνωσαν στα μάγουλα, τα μάτια κουράστηκαν να κλαίνε. Η θύμηση έμεινε να μας συντροφεύει σε κάθε σερβίς και κάθε καρφί, σε κάθε μπλοκ και κάθε φωνή από την κερκίδα, "Μπράβο Νίκο...".

Ας είναι αιώνια η μνήμη του...