Η Μαρία Λαμπρινίδου με αφορμή την Ημέρα της Γυναίκας, γράφει για τις αθλήτριες

“Ένεκεν της ημέρας κορίτσια, ας μην αναλωθούμε στις γιορτές και τα πανηγύρια και ας κάτσουμε να αναλογιστούμε τους αγώνες των γυναικών εργατριών του Σικάγκο που με αίμα έβαλαν τα θεμέλια της ελευθερίας που απολαμβάνουμε σήμερα.

Της σχεδόν ελευθερίας δηλαδή γιατί αν σκεφτούμε τις γυναίκες πρόσφυγες που έρχονται αντιμέτωπες με το δουλεμπόριο, τα μικρά κορίτσια στις χώρες του Τρίτου κόσμου που κακοποιούνται μέσω του γάμου, τα εκατομμύρια γυναικών που υποχρεούνται να παραμένουν αναλφάβητες αλλά και για να μη πάμε πολύ μακριά, το πλήθος των γυναικών στον προηγμένο κόσμο που απολύονται από τις δουλειές τους λόγω εγκυμοσύνης, τότε κάθε άλλο παρά για ισότητα, ελευθερία και χειραφέτηση μιλάμε, και συνειδητοποιεί κανείς ότι έχουμε πολύ δρόμο μπροστά μας.
Στόχος της ημέρας κορίτσια είναι να μας υπενθυμίσει πως οι γυναίκες έχουμε ίσα δικαιώματα με τους άντρες σε όλους τους τομείς. Και για να μπω στο θέμα μας, ως αθλήτριες σήμερα θα πρέπει να μας προβληματίσει η ισότητα στα εργασιακά δικαιώματα με τους άντρες αθλητές. Ευτυχώς στη χώρα μας μπορούμε να ζούμε ελεύθερα και να επιλέγουμε ελεύθερα, βέβαια με μερικά «ναι μεν αλλά», αλλά τι ακριβώς γίνεται με τα δικαιώματά μας ως αμειβόμενες αθλήτριες;
Υπάρχει το πλαίσιο που μας στηρίζει ως εργαζόμενες; Γιατί να μην μας καλύπτει το εργασιακό δίκαιο, όπως καλύπτει τους άντρες πετοσφαιριστές; Σήμερα γιορτάζουμε την χειραφέτηση των γυναικών και την ισότητα των δύο φύλων αλλά ως αθλήτριες ειδικά νοιώθουμε ίσες; Αξίζει να σημειωθεί ότι σε πολλές χώρες τις Ευρώπης σήμερα τα 2 πρωταθλήματα αντρών και γυναικών διεξάγονται επί ίσοις όροις και επίσης σε ορισμένα από αυτά οι αθλήτριες με τις επιδόσεις τους έχουν καταφέρει να αγωνίζονται με συμβόλαια τα οποία αγγίζουν και ξεπερνούν τα αντίστοιχα των αντρών.
Με αφορμή την σημερινή ημέρα ας αναλογιστούμε επίσης μέχρι πότε θα ανεχόμαστε σεξιστικές συμπεριφορές στα γήπεδα, πότε θα διεκδικήσουμε το σεβασμό της γυναίκας αθλήτριας, ακριβώς όπως τον λαμβάνουν και οι άντρες. Γιατί ο αθλητισμός να μη γίνει ο καθρέπτης της ισότητας των δύο φύλων προς την κοινωνία.
Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να συμμεριστώ και τους εταίρους μας πετοσφαιριστές που πλήττονται και αυτοί από κακή μεταχείριση στα πλαίσια των εργασιακών τους δικαιωμάτων, αλλά αυτός είναι ένας διαφορετικός αγώνας.
Δράττομαι της ευκαιρίας λοιπόν να καλέσω τις αθλήτριες να αντιμετωπίσουν την ημέρα σαν μια ευκαιρία να αναλογιστούν τα δικαιώματά τους και να αγωνιστούν για αυτά. Ο αγώνας δεν γίνεται μόνο με τη συσπείρωση όλων απέναντι σε ένα σκοπό αλλά και με τις επιδόσεις και την αγωνιστικότητα τους εντός γηπέδων.”